بررسی وضعیت زنان افغانستان در بستر تقابل سنت، مذهب، ذهنیت قبیلوی و مدرنیته

یول یامان و یخشی سیدن ییمه غم
بسم الله دیگیل وقویگیل قدم
بانوان و آقایان گرامی،
شخصیت های ملی، فرهنگی و فرزندان آگاه این سرزمین،
با اهداي درود و تمنای مغفرت به ارواح پاک همه شهیدان راه عدالت و آزادی، به ویژه شهدای مظلوم حوادث خونین شهر باستانی هرات و دیگر مناطق کشور، حضور گرم شما همدیاران عزیز و شخصیت های آگاه میهن به خون خفته مان را به نمایندگی از جریان سیاسی «بیرلیک یولی» یا راه وحدت، صمیمانه خیر مقدم می گوییم.
از بارگاه ایزد توانا برای یکایک شما سلامت و صلابت جسمی و روحی، و برای مردم به خون خفتۀ میهنم، رهیابی به همه آرزوهای مقدس انسانی ایشان را در پرتو یک وحدت و همبستگی آگاهانه و صادقانه سرتاسری آرزو می کنیم.
سوگمندانه آنچه در این شب و روز در سرتاسر میهن ما، به ویژه در شهر هرات جریان دارد، نه یک حادثه گذرا، بلکه زخمی عمیق بر جان تاریخ است، زخمی که روح و روان همه ما را می آزارد و پرسش «چه باید کرد» را به عنوان نخستین و سوزان ترین پرسش انسانی در برابر ما قرار می دهد.
در نظام طالبانی، کشتن، بستن، شکنجه کردن، تحقیر، تجاوز و توهین نه یک استثنا، بلکه به یک قاعده جاری بدل گردیده است. تا جایی که خشونت، در تار و پود ساختار قدرت تنیده شده است. از زمین و آسمان افغانستان، سنگ فاجعه می بارد.
بی ارزش ترین متاع دستگاه حاکمیت طالبان، خون و کرامت انسان است. کرامتی که به نام فرمان های تحمیلی، به نام دین و شریعت تحریف شده، و به دست مأمورین امر به معروف و نهی از منکر پایمال می گردد. هر طالب می تواند هر آن کسی را که بخواهد گرفتار کند، شکنجه دهد، تحقیر نماید و به قتل برساند.
چنین است اوضاع حاکم بر سرزمین دوزخی افغانستان و مردم مظلوم آن.
ما امروز در این محفل آنلاین، با پیروی از ضرورت زمان گرد هم آمده ایم تا ضمن اظهار همبستگی با جنبش عدالت خواهانه زنان منطقه جبرئیل هرات، و ارزیابی اوضاع رو به وخامت مردم افغانستان تحت سلطۀ طالبان، در فضایی از واقعیت اندیشی و حقیقت باوری، وارد بحث و گفتگو برای درک و دریافت علل و عوامل واقعی این تفکر عقیم و جنایت آفرین تاریخی در سرزمین خویش شویم.
ما یقین داریم که سخنوران متعهد و خردورز این محفل، در روشنایی تجربه و دانش خویش، توان آن را دارند که تصویری روشن از نظام جنایت آفرین طالبانی و ریشه های شکل گیری این پدیده شوم تاریخی ارائه کرده و راه برون رفت از آن را به مخاطبین خویش ترسیم و پیشکش نمایند.
به عقیده ما، آنچه در حیات روزمرۀ همدیاران ما در سرتاسر کشور تحت سلطۀ طالبان جریان دارد، و همه هستی مادی و معنوی ایشان را به اسارت و نابودی کشانده است، بی نیاز از توضیح اضافی است. زیرا هر چشم بینا و وجدان بیدار، با یک نگاه حقیقت بین، به عمق فاجعه پی می برد.
این وضعیت، برخاسته از استمرار طولانی سیطرۀ قبیله سالاری، و تداوم مناسبات بسته و ذهنیت های قبیلوی است. در پیوندی تنگاتنگ با اسارتگران داخلی، و تأثیرپذیر از مداخلات بیرونی و مدعیان گمراه روشنفکری، و متأثر از تفکرات عقیم برتری جویی های قومی، قبیلوی، نژادی، مذهبی، زبانی و ایدئولوژیک در اشکال گوناگون آن.
ما امروز، با ابراز همبستگی با زنان ستمدیده و اسیر آپارتاید جنسیتی میهن خویش، از نام سازمان «بیرلیک یولی» یا راه وحدت، از همه همدیاران خود در هر نقطه ای که باشند دعوت می کنیم که با کنار گذاشتن هرگونه اختلافات فکری، عقیدتی، قومی، قبیلوی، سیاسی، ایدئولوژیک، فرقه ای و مذهبی، به نام عدالت، آزادی، انسانیت و برابری، با صدای زنان و دختران و همه هموطنان خود همصدا شوند.
تا دریابند که خواهران و برادران هموطن شان، با فریادهای درد مندانه و مظلومانه خویش، چیزی جز آزادی، عدالت، کار، حق تحصیل، حق برابری و حق تصمیم گیری بر سرنوشت خود نمی خواهند. خواسته هایی که نظام طالبانی با شدت تمام در برابر آن ایستاده است.
در این موقعیت دشوار تاریخی، زمان وظیفه و مسئولیت ما را مشخص می کند و حکم به همدمی و همگامی صادقانه با مردم هردم شهید ما صادر می نماید. جبر زمان، ما را به همسویی آگاهانه با خواست و نیاز انسانی مردم و میهن مان فرا می خواند.
خواهران و برادران دردمند ما، آنچه از ما می خواهند همصدایی و تأیید خواست و نیاز ایشان است، اینکه با ایشان همصدا شویم و صدای ایشان را به گوش جهانیان برسانیم، تا جهان بداند که در افغانستان، در برابر زنان و دختران، چه جنایاتی هر روزه به نام دین و شریعت اعمال می شود، و چگونه جنایت در لباس قانون تحمیل می گردد.
فرمان ملا هیبت الله برای سرنوشت زنان و همه مردم کشور، اعم از زن و مرد، به مقام امری آسمانی و غیر قابل تردید تبدیل شده است. به گونه ای که همه به پذیرش بی چون و چرای آن مکلف گردیده اند.
دختران زیر سن و اطفال معصوم، بر اساس همین فرامین، به زور و اکراه به ازدواج با مردان چندین برابر مسن تر از خود وادار می شوند. حیات شخصی و مدنی مردم، از نوع پوشش تا شیوه زندگی و فعالیت های روزمره، زیر سلطۀ کامل دستورات تحمیلی قرار گرفته است.
و در این میان، اراده انسانی به طور کامل سلب گردیده و انسان به موجودی تابع و بی اختیار تبدیل شده است.
واقعیت های خونین روزمره از قتل، ترور، زندان، تحقیر، توهین، شلاق، اختطاف، مصادره اموال، کوچ اجباری، پاکسازی قومی، و تبعیض سیستماتیک، بخشی از واقعیت روزمره.

بر ماست که به جهان بانان متمدن یادآور شویم که با وجود آگاهی از واقعیت های افغانستان، به دلیل محاسبات منفعت طلبانه خویش، رنج مردم را نادیده می گیرند و با نظام طالبانی در اشکال مختلف تعامل می کنند.
اما این هیولای دهشت و بربریت، تغییری پذیر نیست و خطری بالقوه برای تمام بشریت به شمار می رود. تعامل با آن، خنجری است بر قلب میلیون ها انسان مظلوم این سرزمین.

میلیون ها کودک، همراه با پدران و مادران خود، به گرسنگی و محرومیت از تعلیم و زندگی انسانی محکوم شده اند. و در این میان، نهادهای جهانی، جز صدور بیانیه ها و کمک های غیر الزام آور، اقدام جدی انجام نمی دهند.
در چنین شرایطی، مردم ما جز خود، یعنی افغانستانی های داخل و خارج کشور، کسی را ندارند که به صدای مظلومان لبیک بگوید. پس وظیفه ماست که در این مسیر غفلت نورزیم و در همصدایی و همبستگی آگاهانه با جنبش عدالت خواهانه زنان و مردم افغانستان ایستاده شویم.
و هرگونه طرح دولت فراگیر با طالبان، بدون تغییر بنیادین، در عمل چیزی جز مشروعیت بخشی به نظام استبدادی و تداوم رنج مردم نیست.
آپارتاید واژه ای کوچک برای بیان این حجم از جنایت است. جنایتی که در قالب های مختلف بر مردم تحمیل می شود و به زبان و کلمه قابل توضیح کامل نیست.
بیایید در برابر این وضعیت غیرقابل توصیف، با هم همصدا شویم تا با خرد و آگاهی، راه را برای پایان این تاریکی هموار سازیم.
بیایید همصدا با مردم و میهن خود شویم.
زنده باد عدالت
زنده باد آزادی
زنده باد همبستگی مردم